فرمهای متناوب
یک فرم -خطی پادمتقارن است اگر برای هر جایگشت فرد در . به طور معادل، پادمتقارن است اگر برای هر جایگشت در . (اگر برای همه ها، آنگاه، به ویژه، هرگاه فرد باشد. اگر، برعکس، برای همه های فرد، آنگاه، با در نظر گرفتن یک دلخواه، آن را به ترانهشها تجزیه میکنیم، مثلاً ، مشاهده میکنیم که ، و چون ، نتیجه میگیریم که ، همانطور که ادعا شد. این اثبات به طور ضمنی از این واقعیت اثباتنشده اما به راحتی قابل دستیابی استفاده میکند که اگر و جایگشتهایی در باشند، آنگاه .) مجموعه تمام فرمهای -خطی پادمتقارن یک زیرفضا از فضای تمام فرمهای -خطی است. برای به دست آوردن یک مثال غیربدیهی از یک فرم دوخطی پادمتقارن ، فرض کنید و تابعیهای خطی باشند و بنویسید به طور کلیتر، اگر یک فرم -خطی دلخواه باشد، یک فرم -خطی پادمتقارن را میتوان از با تشکیل به دست آورد، جایی که مجموعیابی روی تمام جایگشتهای در گسترش مییابد.
یک فرم -خطی متناوب نامیده میشود اگر هرگاه دو تا از ها برابر باشند. (توجه داشته باشید که اگر باشد، آنگاه این شرط به طور بدیهی برقرار است.) مجموعه تمام فرمهای -خطی متناوب یک زیرفضا از فضای تمام فرمهای -خطی است. یک رابطه مهم بین فرمهای متناوب و پادمتقارن وجود دارد.
قضیه ۱. هر فرم چندخطی متناوب، پادمتقارن است.
اثبات. فرض کنید یک فرم -خطی متناوب باشد، و و اعداد صحیحی باشند به طوری که . اگر بردار باشند، مینویسیم اگر های غیر از و ثابت نگه داشته شوند (به طور موقت)، آنگاه یک فرم دوخطی متناوب از دو آرگومان خود است. از آنجا که، بر اساس دوخطی بودن، و از آنجا که، بر اساس خاصیت متناوب بودن ، سمت چپ و دو جمله کناری سمت راست این معادله همگی صفر میشوند، میبینیم که . این، با این حال، میگوید که یا، از آنجا که ها دلخواه هستند، . از آنجا که هر جایگشت فرد حاصلضرب تعداد فردی از ترانهشها است، مانند ، نتیجه میشود که برای هر فرد، و اثبات قضیه کامل است. ◻
ارتباط بین فرمهای متناوب و فرمهای پادمتقارن شامل یک نکته ظریف است. «اثبات» زیر را برای عکس قضیه ۱ در نظر بگیرید: اگر یک فرم -خطی پادمتقارن باشد، اگر ، و اگر بردارهایی باشند به طوری که ، آنگاه زیرا ، و در عین حال، زیرا پادمتقارن است؛ در نتیجه ، پس متناوب است. این استدلال اشتباه است؛ مشکل در استنتاج «اگر ، آنگاه » است. اگر آن استنتاج را با جزئیات بیشتری بررسی کنیم، متوجه میشویم که بر اساس استدلال زیر است: اگر ، آنگاه ، پس . این درست است. مشکل اینجاست که در برخی میدانها است، و بنابراین استنتاج از به موجه نیست؛ عکس قضیه ۱، در واقع، برای فضاهای برداری روی چنین میدانهایی نادرست است.
قضیه ۲. اگر بردارهای وابسته خطی باشند و اگر یک فرم -خطی متناوب باشد، آنگاه .
اثبات. اگر برای برخی ها، نتیجه بدیهی است. اگر همه ها متفاوت از باشند، قضیه بخش: ترکیبات خطی را به کار میبریم تا یک ، ، پیدا کنیم که ترکیب خطی از موارد قبلی باشد. اگر، مثلاً، ، ما را در با این بسط جایگزین میکنیم، و از خطی بودن در آرگومان -ام آن استفاده میکنیم، و نتیجه مطلوب را با استدلالی از همان نوع میگیریم. ◻
در یک حالت حدی (یعنی، وقتی ) نوعی عکس قضیه ۲ درست است.
قضیه ۳. اگر یک فرم -خطی متناوب غیرصفر باشد، و اگر بردارهای مستقل خطی باشند، آنگاه .
اثبات. از آنجا که ( بخش: بُعد ، قضیه ۲) بردارهای یک پایه تشکیل میدهند، میتوانیم، با داشتن یک مجموعه دلخواه از بردار ، هر را به عنوان یک ترکیب خطی از ها بنویسیم. اگر هر را در با ترکیب خطی متناظر از ها جایگزین کنیم و نتیجه را با چندخطی بودن بسط دهیم، یک ترکیب خطی طولانی از جملاتی مانند به دست میآوریم، که در آن هر یکی از ها است. اگر، در چنین جملهای، دو تا از ها منطبق باشند، آنگاه، از آنجا که متناوب است، آن جمله باید صفر شود. اگر، از طرف دیگر، همه ها متمایز باشند، آنگاه برای برخی جایگشتهای . از آنجا که (قضیه ۱) پادمتقارن است، نتیجه میشود که . اگر باشد، نتیجه میشود که ، و در نتیجه برای همه ها، که با فرض در تناقض است. ◻
اثبات (و نه بیان) این نتیجه، یک قضیه فرعی ارزشمند به دست میدهد.
قضیه ۴. هر دو فرم -خطی متناوب، وابسته خطی هستند.
اثبات. فرض کنید و فرمهای -خطی متناوب باشند و یک پایه باشد. با داشتن هر بردار ، هر یک از آنها را به عنوان یک ترکیب خطی از ها بنویسید، و، دقیقاً مانند بالا، هر یک از آنها را، در هر دو و ، با ترکیب خطی متناظر جایگزین کنید. نتیجه میشود که هر یک از و یک ترکیب خطی (همان ترکیب خطی) از جملاتی مانند و است، که در آن هر یکی از ها است. از آنجا که و اسکالر هستند، آنها وابسته خطی هستند، به طوری که اسکالرهای و وجود دارند که هر دو صفر نیستند، به طوری که ؛ از این حقایق میتوانیم استنتاج کنیم که ، همانطور که ادعا شد. ◻